Image By www.Allpic.ir

 

 طبع توگوهرجانست نگذرراحت ازاو

                      که درآن قافله عمرسراسیمه رسد به مقصد

                      وتودرآن فکرکه داری وبمانی تاعرش ابد

نه ! توای دوست گذران آمده ای

نه پی رنج وعذاب آمده ای ! نه پی راحت جان آمده ای

تودرآن فکرکه اینجا خوروخوابست وعیش ونوش

نه جانم!  اینجا که توپنداری نیست کانجا درخاطرتو

توپی کسب مقام آمده ای! نه پی عشرت جان آمده ای

آن مقامی که گوهرحق یادنموددرعرش برین

توباید شوی موسی زمان نه فرعون ملعین

توپی آن آمده ای نه ره به دنبال جفا آمده ای !

تومباداکه فکرکنی پی تکذیب جوانی آمده ای !

پس باخودبخوری حسرت دیدارجوانی باذلت

که چه زودبگذشت جوانی باحسرت

                                            پیری رسد وغم فراغت جوانی ای دوست

                                        که من درین خیال که جوانی بماند بامن باشد دوست

                                             پس بیا «زیبا» نگر به این دنیا وبگذرازغم

                                                که دگرباره بدست نیاید این جوانی دراو

.... زندگی اجباری ایست ....

درجهان پرررمزوراززندگی

ازبرای قصه ها بایدگذشت

چون هرطرف غوغایی بپاست

درسرای زندگی باید نشست

دوستان درین جدال دل بازندگی

هرچه زندگی گفت باید شنید

درکلاس زندگی ازآموزگار

درس ها راباکمال اختیارت گزید

آموزگارمهربان زندگی

علم خودرامی دهد بااشتیاق

تاکه ما باتمام هوش  وزیرکی

یادگیریم زندگی را  باجان ودل

گرچه مادرین سرای بازیگریم

لیک درین بازی هم می توان

باکمال اختیارآرام گزید 

 

 عجب صبري خدا دارد !


اگر من جاي او بودم


همان يک لحظه اول ، که اول ظلم را ميديدم از مخلوق بي وجدان ،

جهان را با همه زيبايي و زشتي ، به روي يکدگر ، ويرانه ميکردم .

*****************

عجب صبري خدا دارد !


اگر من جاي او بودم


که در همسايه صدها گرسنه ، چند بزمي گرم عيش و نوش ميديدم ،

 

 نخستين نعره مستانه را خاموش آن دم ، بر لب پيمانه ميکردم .


عجب صبري خدا دارد !


اگر من جاي او بودم


که ميديدم يکي عريان و لرزان , ديگري پوشيده از صد جامه رنگين

 

زمين و آسمان را واژگون مستانه ميکردم .

*****************

عجب صبري خدا دارد !


اگر من جاي او بودم

براي خاطر تنها يکي مجنون صحرا گرد بي سامان ، هزاران ليلي ناز

 

آفرين را کو به کو ، آواره و ديوانه ميکردم .

*****************

عجب صبري خدا دارد !


اکر من جاي او بودم


بگرد شمع سوزان دل عشاق سرگردان ، سراپاي وجود بي وفا

معشوق را ، پروانه ميکردم .

*****************

عجب صبري خدا دارد !


اگر من جاي او بودم

بعرش کبريايي ، با همه صبر خدايي ، تا که ميديدم عزيز نابجايي ،

 ناز بر يک ناروا گرديده خواري ميفروشد ، گردش اين چرخ را وارونه ،

 بي صبرانه ميکردم .


*****************

عجب صبري خدا دارد !

چرا من جاي او باشم


همان بهتر که او خود جاي خود بنشسته و تاب تماشاي تمام

زشتکاريهاي اين مخلوق را دارد ، وگرنه من بجاي او چو بودم ، يک

نفس کي عادلانه سازشي با جاهل و فرزانه ميکردم .

عجب صبري خدا دارد ! عجب صبري خدا دارد



*****************



عجب صبري خدا دارد !


اگر من جاي او بودم ....

 

هرچي دريا رو زمين داره خدا                            با تموم ابراي آسمونا


کاشکي مي داد همه رو به چشم من                     تا چشام به حال من گريه کنن


قصه گذشته هاي خوب من                                خيلي زود مثل يه خواب تموم شدن


حالا بايد سر رو زانو بذارم                                تا قيامت اشک حسرت ببارم


دل هيشکي مثل من غم نداره                             مثل من غربت و ماتم نداره   


حالا که گريه دواي دردمه                                 چرا چشمم اشکاشو کم مياره


خورشيد روشن ما رو دزديدن                           زير اون ابراي سنگي کشيدن


همه جا رنگ سياه ماتمه                                  فرصت بودنمون خيلي کمه


سرنوشت چشاش کوره نمي بينه                       زخم خنجرش مي مونه توي سينه


لب خسته سينه غرق به خون                            قصه بودن آدم همينه 

 

عشق به شکل پرواز يه پرندس                            عشق خواب يه آهوي رمندس


من زائري تشنه زير باران                                  عشق چشمه آبي ام کشندس


من مي ميرم از اين آب مسموم                            مرگ عاشق عين بودن اوج پرواز يه پرندس


تو که معناي عشقي به من معنا بده اي يار              دروغ اين صدارو به گور قصه ها بسپار


                          صدا کن اسممو از عمق شب از عمق ديوار


براي زنده بودن دليل آخرينم  باش                        محبت بذر فرياد خاک خوب سرزمينم باش


                              طلوع صادق عصيان من بيداريم باش


عشق گذشتن از مرز وجود                                مرگ آغار راه قصه بوده


من راهي شدم نگو که زوده                              اون کسي که سر سپرده مثل ما عاشق نبوده

 

 

براي گفتن من شعر هم به گل مانده                  نمانده عمري  صدها سخن به دل مانده


صدا که مرحم فرياد بود زخم مرا                    به پيش درد عظيم دلم خجل مانده


از دست عزيزان چه بگويم گله اي نيست           گر هم گله اي است دگر حوصله اي نيست


سرگرم به خود زخم زدن در همه عمرم            هر لحظه جز اين دست مرا مشغله اي نيست


ديري است که از خانه خرابان جهانم                بر سقف فرو ريخته ام چلچله اي نيست


در حسرت ديدار تو آواره ترينم                       هر چند که تا منزل تو فاصله اي نيست

 

 

روبه روي تو من کيم يه اسير سرسپرده             چهره تکيده اي که تو غبار آينه مرده


من براي تو چي هستم کوه تنهاي تحمل              بين ما پل عذابه من خسته پايه پل


اي که نزديکي مثل من به من اما خيلي دوري     خوب نگام کن تا ببيني چهره درد و صبوري


کاشکي مي شد تو  بدوني من براي تو چي هستم    از تو بيش از همه دنيا از خودم بيش از تو خستم


                      ببين که خستم تنها غروره عصاي دستم


از عذاب با تو بودن در سکوت خود خرابم           نه صبورم و نه عاشق من تجسم عذابم


تو سراپا بي خيالي من همه تحمل درد                تو نفهميدي چه دردي زانوي خستمو خم کرد